Ρωτάμε τον καθένα δίπλα μας και εισπράττουμε θλίψη, κατήφεια, φόβο για το μέλλον και το αύριο, αναστεναγμό και απόγνωση.
Για τον πετσοκομμένο μισθό, την εξανεμισμένη σύνταξη, για τα χρόνια που προστέθηκαν για την σύνταξη – βοήθημα, για την δουλειά με το κομμάτι και για ένα κομμάτι ψωμί, χωρίς δικαιώματα, χωρίς συμβάσεις, για το «καλάθι» που όλο και δυσκολότερα γεμίζει,
